وابن بابويه وصفار وبرقى روايت كرده‌اند از حضرت صادق عليه السّلام كه : هميشه خدا را در زمين حجتي بوده كه حلال وحرام را مىدانسته است ومردم را بسوى راه خدا دعوت مىنموده است ، وحجت از زمين منقطع نمىشود مگر چهل روز پيش از روز قيامت ، پس چون حجت از زمين مرتفع شود در توبه بسته مىشود ونفع نمىبخشد ايمان آوردن كسى كه پيش از برطرف شدن حجت ايمان نياورده باشد ، وآن جماعت بدترين خلق خدا خواهند بود وقيامت بر ايشان قائم مىگردد « 1 » . وبه سند صحيح از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود كه : مثل أهل بيت من در اين امّت مانند ستاره‌هاى آسمان است كه هر ستاره كه فرو مىرود ستاره‌اى ديگر طلوع مىكند « 2 » ؛ وهمچنين هر امامي كه از أهل بيت من رحلت مىنمايد بعد از أو ديگرى به امامت قيام كند . وابن بابويه به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه : حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام در خطبه‌اى كه در مسجد كوفه خواند فرمود : خداوندا ! بدرستى كه ناچار است زمين تو را از حجتي از براي تو بر خلق تو كه ايشان را هدايت كند بسوى دين تو وبياموزد به ايشان علم تو را تا باطل نگردد حجت تو وگمراه نگردند تابعان دوستان تو بعد از آنكه ايشان را هدايت كند ، وآن حجت بعد از اين يا امام ظاهري خواهد بود كه أطاعت أو نمايند يا پنهان خواهد بود كه انتظار ظهور أو برند ، اگر شخصش از مردم پنهان است در دولت باطل امّا علم وآدابش در دلهاى مؤمنان ثابت است پس به آن عمل نمايند تا ظاهر شدن أو وانس مىگيرند به آنچه وحشت مىكنند از ايشان تكذيب كنندگان وابا مىكنند از آن گمراهان « 3 » . ودر بصائر الدرجات به سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه از آن حضرت پرسيدند كه : در زمين دو امام مىتواند بود ؟ فرمود : نه ، مگر آنكه يكى خاموش

--> ( 1 ) . كمال الدين 229 ؛ بصائر الدرجات 484 ؛ محاسن 1 / 368 . ( 2 ) . كمال الدين 281 . ( 3 ) . كمال الدين 302 .